Zielona herbata :..

---

Zielona herbata w medycynie azjatyckiej uznawana jest za cudowny, uzdrawiający napój, gdyż aktywizuje działanie mózgu, usuwa zmęczenie, ułatwia trawienie i sprzyja akumulowaniu w organizmie witamin.

Historia zielonej herbaty:

Herbata zielona jest szczególnie popularna w Chinach i w Japonii, gdzie stanowi podstawę ceremoniału parzenia i picia herbaty. Picie zielonej herbaty jest tam swego rodzaju filozofią - drogą doprowadzającą do harmonii, spokoju ducha i prostoty, dla wszystkich natomiast może być drogą do zdrowia. Zielona herbata jest najstarszym napojem świata. Chociaż w Azji od pięciu tysięcy lat stanowi napój codzienny, w Europie pojawiła się dopiero na początku XVII wieku. Na europejskich stołach nie zagościła jednak zbyt długo. Za sprawą Anglików, którzy zalali cały kontynent herbatą czarną, zielona herbata popadła w niełaskę. Obecnie jednak, wraz ze wzrostem świadomości o zdrowym odżywianiu, w Europie ma ona coraz większe znaczenie. Jej spożycie w ciągu ostatnich lat wzrosło aż trzykrotnie. Zaleca ją większość lekarzy, bowiem jej lecznicze właściwości są ogromne.

Chociaż krzew zielonej herbaty rośnie także w Japonii, Wietnamie i Indiach, pewne jest, że zielona herbata pochodzi właśnie z Chin. Pochodzi zresztą z tego samego krzewu co czarna, różni się jedynie sposobem produkcji. Nie jest poddawana procesowi fermentacji, przez co zachowane zostają jej wartościowe składniki. Różni się również aromatem, a barwa naparu nie jest tak intensywna jak herbaty czarnej.



Właściwości zielonej herbaty:

• wzmacnia odporność organizmu
• chroni przed grypą, wolnymi rodnikami,
• chroni przed próchnicą,
• wskazana jest cierpiącym na chorobę wrzodową,
• zalecana przy nadciśnieniu tętniczym,
• obniża poziom cholesterolu we krwi,
• leczy cukrzycę, gdyż zapobiega wzrostowi poziomu cukru we krwi,
• chroni przed wirusowym zapaleniem wątroby,
• poprawia pracę układu krążenia krwi,
• chroni przed chorobami serca – miażdżycą i zakrzepami,
• ma działanie moczopędne, dzięki czemu szybciej pozbywamy się toksyn z organizmu, poprawia pracę wątroby i nerek,
• zmniejsza ryzyko zachorowania na choroby nowotworowe – raka płuc, jelita grubego, żołądka, odbytu, okrężnicy, trzustki, piersi oraz skóry,
• wzmacnia szkliwo zębów (zawiera fluor) i zapobiega chorobom dziąseł,
• zalecana przy dużym wysiłku umysłowym i fizycznym – działa pobudzająco, wspomaga szybkość zapamiętywania i kojarzenia, poprawia koncentrację oraz koi nerwy
• wzbogaca dietę o witaminy A i E, wapń, potas, cynk, miedź i mangan,
• przyspiesza przemianę materii,
• neutralizuje nikotynę,
• łagodzi skutki kaca

Jak powstaje zielona herbata?

Uprawiana jest głównie w Chinach i Azji Wschodniej. Do produkcji suszu używa się wyłącznie pączków liściowych i rosnących na samym wierzchu młodych listków. Zebrane liście są ogrzewane na parze, zwijane i suszone.
W przeciwieństwie do czarnej herbaty, herbata zielona nie jest poddawana fermentacji, dzięki temu zachowuje naturalne substancje przeciwrakowe – polifenole, katechinę i taninę.

Wśród różnych zmodyfikowanych postaci herbaty (ekspresowa, w woreczkach, granulowana) najlepsza jest herbata liściasta i taką powinniśmy pić.

Parzenie zielonej herbaty:

1. W japońskiej tradycji istnieje stara ceremonia parzenia zielonej herbaty. Najpierw należy zagotować około litra wody i pozostawić do lekkiego ostygnięcia aż temperatura spadnie do około 70 ^o C. Następnie wsypujemy do naczynia 3 do 5 łyżeczek suszu i zalewamy wodą. Herbata nie powinna parzyć się dłużej niż 3 minuty. Po tym czasie przecedzić napar przez sitko i wlać do wyparzonego wrzątkiem dzbanka. Smakosze twierdzą, że jedną porcję listków można zalewać trzy razy.
2. Inna szkoła mówi, by móc delektować się naparem z zielonej herbaty, użyć należy wody oligoceńskiej lub mineralnej niegazowanej, doprowadzając ją do temperatury 70 stopni C. Wrzątek bowiem niszczy smak i wartości herbaty. Jeśli napar wydaje się zbyt gorzki, odrobinę herbaty odlewamy, a dodajemy świeżej wody.
3. Najprostszy sposób i najczęściej stosowany to: jedną łyżeczkę herbaty liściastej zalać gorącą, lecz nie gotującą się wodą. Zaparzać pod przykryciem 3-5 minut.
   • Zielona herbata nie lubi towarzystwa mleka.
   • Można natomiast osłodzić ją odrobiną cukru, łyżeczką miodu lub dodać listek świeżej mięty.
   • Jedna łyżeczka herbaty przeznaczona jest do przygotowania jednej szklanki naparu. Doskonałe efekty zdrowotne daje wypicie minimum dwóch filiżanek herbaty dziennie.

Cesarska legenda zielonej herbaty:

Kolebką zielonej herbaty są Chiny. Tam też, jak mówi legenda, w 2737 r. p.n.e. odkrył ją cesarz Chen-nung, który odpoczywał w swoim ogrodzie. Przed cesarzem stał dzban z gorącą wodą do picia. Nagle zerwał się wiatr i wrzucił do dzbana kilka listków z dziko rosnącego drzewa herbacianego. Cesarz spróbował tego napoju, a ten nowy smak zachwycił go. Upłynęło jednak wiele lat, zanim herbata zielona stała się napojem powszechnie znanym i popularnym.

Bibliografia:

Małgorzata Kaczmarek, Herbata długiej przyjaźni, W: Żyjmy dłużej, 10/1999.
Edward Poskier, Zielona herbata , W: Nad Sołą i Koszarawą, 6 (133), marzec 2004.