Co to jest irydologia?
Jest to
nauka zajmującą się
oceną stanu zdrowia ludzkiego poprzez analizę pewnych objawów pojawiających się na tęczówkach oczu.
Irydodiagnostyka jest metodą diagnostyczną umożliwiającą rozpoznawanie procesów chorobowych przebiegających w organizmie oraz skłonności do nich, poprzez analizę wizualną tęczówki. Bardzo często badanie irydologiczne pozwala uniknąć wielu innych bolesnych, nieprzyjemnych badań i analiz. Pomimo tego wciąż jest to mało rozpowszechniona dziedzina.
Tęczówki stanowią rodzaj karty, z której wprawny irydolog może odczytać większość chorób przebytych i trwających w czasie badania. Ponieważ objawy ze strony zajętych chorobowo narządów i układów pojawiają się później niż zmiany im odpowiadające w tęczówkach, badający jest w stanie przewidzieć ich pojawienie się, ale niewiadomo w jakim czasie.
Historia irydologii:
Irydologia, mimo że jest stosowana powszechniej dopiero od niedawna, znano już w starożytnym Egipcie. El Aks, kapłan Tutenchamona opisał tę metodę diagnostyczną na dwóch papirusach. Diagnostykę tęczówki stosował z powodzeniem Hipokrates, Paracelsus i Filostratos. Zapomniano o niej na całe wieki i ponownego jej odkrycia dokonał w drugiej połowie XIX wieku budapeszteński lekarz Ignac von Peczely, przypadkiem obserwując tęczówkę
zranionej sowy.
To on opublikował
pierwsze mapy irydologiczne. Poczynione obserwacje stały się punktem wyjścia do badań tęczówki oka ludzkiego i pozwoliły na dokładne umiejscowienie obrazu tęczówkowego płuc, śledziony, kończyn górnych i dolnych. Doświadczenie zdobył również dzięki wieloletniemu stażowi w szpitalu, gdzie obserwował tęczówki swych pacjentów i prowadził szczegółowe analizy. Jego badania okazały się tak wiarygodne i aktualne, że stanowią podstawę wiedzy wielu współczesnych specjalistów irydologii. Obecnie w niektórych krajach zachodnich irydologia zostaje włączana do programów nauk medycznych.
Oko jako mapa ludzkiego organizmu:
Tęczówka to mapa organizmu, gdzie na bardzo małej przestrzeni zapisano
wszystkie informacje. Każdy narząd wewnętrzny, każda część ciała za pośrednictwem włókien układu wegetatywnego ma połączenie z określonym polem tęczówki. Irydolog dysponuje mapą oka dokładnie określającą, na które miejsce na tęczówce rzutują mózg, serce, żołądek i inne wewnętrzne narządy człowieka. Obserwując np. sektor odpowiadający trzustce, możemy określić czy są tam zmiany po przebytych schorzeniach, bo niektóre z nich pozostaną przez wiele lat, a inne nawet przez całe życie.
Tęczówka jest więc swoistym świadectwem procesów i zmian zachodzących w organizmie człowieka.
Zmiany w jej wyglądzie i strukturze, powstające w następstwie rozwijającej się choroby są określane mianem
objawów irydologicznych. To różnego rodzaju kolorowe plamki, pierścienie, zagłębienia powierzchni.
Tęczówka
prawego oka odzwierciedla co dzieje się w
prawej części ciała, tęczówka
lewego oka - w lewej. Każdą tęczówkę irydolog dzieli na
sektory (tak jak godziny i minuty dzielątarcze zegarową), które odpowiadają poszczególnym częściom ciała.
Z kolei podział tęczówki na
koncentryczne pierścienie mówi o stanie poszczególnych
układów funkcjonujących.
Irydodiagnostyka opiera się przede wszystkim na doświadczeniu, które uwzględnia obserwacje i analizę
zmian zachodzących w strukturze tęczówki oraz jej zmian w zabarwieniu. Jak w każdej nauce, tak i w tym przypadku wypracowana została oryginalna terminologia.
Znaki irydologiczne stanowią rodzaj kodu, który umiejętnie rozszyfrowany warunkuje prawidłową ocenę stanu zdrowia.
Na tęczówce zapisuje się
historia zdrowia danej osoby - przebyte operacje, choroby, nadużywanie narkotyków, złamania kości, zwichnięcia stawów, stany szokowe i depresyjne, nerwobóle itp. Wszystko to zostawia
ślady w zabarwieniu i fakturze tęczówki.
Zdrowie a kolor oczu:
Oczy zdrowego człowieka, według irydologów mogą być wyłącznie
niebieskie (konstytucja limfatyczna),
brązowe (konstytucja krwiopochodna), bądź
barwy będącej pochodną tych dwóch podstawowych kolorów (konstytucja mieszana).
Wszystkie inne kolory lub przebarwienia tęczówki wskazują na nagromadzenie
toksyn w organizmie.
Niebieskie tęczówki świadczą o skłonności do "kwaśnych" dolegliwości, jak reumatyzm, artretyzm, astma, wrzody żołądka oraz marznące stopy i dłonie, kłopoty limfatyczne i słabe nerki.
Brązowe tęczówki świadczą o skłonności do zaburzeń trawienia, jak nadprodukcja żółci, również do problemów w systemie nerwowym; a mieszane tęczówki - o skłonności do zakwaszania i gromadzenia toksyn, szczególnie w układzie nerwowym i pokarmowym.
Typy tęczówki:
- typ pierwszy - charakteryzuje się bardzo zwartym układem włókien. Powierzchnia tęczówki jest niemal jednorodna, świadczy to o bardzo dobrej konstrukcji genetycznej oraz dużej odporności na zachorowania... ale występuje bardzo rzadko.
- typ drugi - układ włókien, oglądany bez powiększenia jest zwarty, ale badając tęczówkę za pomocą odpowiedniego urządzenia widać wyraźne ich rozmieszczenie. Świadczy to o dobrych warunkach genetycznych i dużych możliwościach fizycznych. Osoby o takim typie tęczówki mają predyspozycje do osiągania wybitnych wyników w sporcie, skłonność do chorób jest niewielka, a rokowanie w przypadku ich wystąpienia jest dobre.
- typ trzeci - szczeliny widoczne bardzo wyraźnie i zajmują znaczną część powierzchni tęczówki. W takim przypadku podatność na zachorowania jest wzmożona, a ich przebieg często przewlekły, często zdarzają się nawroty chorób.
- typ czwarty - najmniej korzystny, tęczówka składa się z samych jamek i zagłębień, prawdopodobieństwo zachorowania jest tu największe, a choroba przebiega często z powikłaniami i jest trudna do trwałego wyleczenia.
Diagnozowanie chorób trudnych do zdiagnozowania:
Irydodiagnostyka jest bardzo przydatna do diagnozowania chorób, których
objawy są tak subtelne i pojawiają się w tak dużych odstępach czasu, iż trudno jest stwierdzić, że dany proces chorobowy się toczy. Jest doskonałą metodą rozpoznawania chorób przewlekłych. Można przy jej pomocy rozpoznać także stany ostre, przebiegające w sposób burzliwy. Jest to szczególnie przydatne, gdy mamy zróżnicować ostre procesy chorobowe obejmujące narządy trudno dostępne badaniem klinicznym lub gdy wywiad lekarski jest trudny do zebrania.
Badanie irydologiczne:
Powieki opuchnięte i zsiniałe mogą świadczyć o nieprzespanej nocy lub płaczu. Jeśli jednak opuchlizna oczu nie jest spowodowana żadnym z nich, może to być spowodowane kłopotami z nerkami. Gdy opuchlizna widoczna jest tylko na górnej powiece, to znak, że cierpisz na schorzenia woreczka żółciowego. Jeśli na powiekach dostrzegasz żółte cętki lub białe grudki, zbadaj swój poziom cholesterolu, bo tego typu zmiany mówią, że jest on stanowczo za wysoki.
Źrenice w obydwu oczach powinny znajdować się dokładnie w środku tęczówki, być okrągłe i równej wielkości. Rozszerzają się lub zwężają wpuszczając odpowiednią ilość światła. Wszelkie przesunięcia lub zmiana kształtu mogą oznaczać kłopoty z funkcjonowaniem podstawowych układów i narządów wewnętrznych.
Twardówka, czyli białko oka, powinna odznaczać się czystą bielą. Odcień niebieskawy lub sinawy świadczy o diecie zbyt ubogiej w wapno, co może być przyczyną próchnicy zębów oraz osteoporozy. Żółte plamki na białym tle mogą świadczyć o zbyt dużym poziomie cholesterolu. Zażółcone białko oka najczęściej sygnalizuje żółtaczkę. Większe plamki w kolorze krwi są oznaką artretyzmu lub choroby reumatycznej. Popękane naczynka oznaczają najczęściej zbyt wysokie ciśnienie krwi.
Spojówka powinna być wyraźnie różowa. Mocne zaczerwienienie oznacza infekcję lub chorobę reumatyczną, jednak czerwone, zaognione spojówki mają też często ludzie przemęczeni i niewyspani. Jeśli spojówki są żółtawe, prawdopodobnie masz problemy z wątrobą. Blade spojówki mogą oznaczać niedokrwistość.
Badanie ma jeszcze jedną bardzo istotną zaletę. Jest
bezbolesne i nieszkodliwe dla zdrowia. Wizyta
zaczyna się od rozmowy z pacjentem na temat jego trybu życia, diety, obecnych dolegliwości, przebytych chorób, kuracji bądź operacji. Następnie za pomocą
lampy szczelinowej - doskonałego przyrządu okulistycznego, umożliwiającego powiększenie tęczówki kilkadziesiąt razy - dokonuje się dokładnego badania oka, zwracając uwagę na kształt i umiejscowienie źrenicy, odcień twardówki gałki ocznej i wygląd spojówki. Uwaga badającego koncentruje się na tęczówce. Poczynione w trakcie badania obserwacje pozwalają na
ustalenie szczegółowej diagnozy i podjęcie leczenia.
Uwaga!!!
- Utrudnieniem do irydodiagnostyki jest wiek starczy, wcześniejsze urazy tęczówki (blizny), przebyte ostre stany zapalenia tęczówki, jak i wiek dzieci do lat 4.
- Ocena irydologiczna nie jest równoznaczna z diagnostyką lekarską. Obu tych metod nie wolno ze sobą porównywać szukając w nich konkurencyjności. Jest to metoda uzupełniająca.
Bibliografia:
Fragmenty artykułu E. Jermanowskiej Pasternak, Irydologia, W: Twoje Centrum. - http://www.luxmed.pl/nowa/wiedza/artykuly.php?id=27, data pobrania 7.08.2005
Twoja wyszukiwarka 