Homeopatia :..

---

Co to jest homeopatia? Czy warto spróbować?

Nazwa homeopatia wywodzi się od dwóch greckich słów: homoios - podobny i pathos - cierpienie. Zasada homeopatii "podobne leczy się podobnym", opisana była w ogólnym zarysie już w starożytności przez Hipokratesa, który jako jeden z pierwszych zaobserwował i opisał zjawisko polegające na tym, że substancje wywołujące objawy chorobowe w zdrowym organizmie, mogą w pewnych przypadkach leczyć stany chorobowe o podobnych objawach.

Twórcą tej metody leczenia jest niemiecki lekarz Samuel Hahnemann, który sformułował podstawowe prawo homeopatii "similla similibus curantur", czyli "niech podobne leczy podobne". Oznacza to, że substancja, która wywołuje u zdrowego człowieka pewne stany i objawy chorobowe przygotowana w postaci homeopatycznej tj. rozcieńczona i zdynamizowana może leczyć chorego wykazującego takie właśnie stany i objawy. Ta zasada podobieństwa jest istotą homeopatycznej sztuki leczenia.

Homeopatia ma charakter regulacyjny i jest swoista. Stosowane w niej środki lecznicze pobudzają i kontrolują w ściśle określony, swoisty sposób szeroko rozumiane mechanizmy samoregulacyjne żywego organizmu. Każdy środek leczniczy musi być doskonale dobrany do pełni objawów i oznak chorobowych (obraz choroby naturalnej) i do osobniczej wrażliwości chorego człowieka w zakresie jego ducha, duszy i ciała. Jest on nośnikiem ściśle określonej i charakterystycznej pełni objawów i oznak (obraz leku), którą jest zdolny wywołać u zdrowego człowieka podczas kontrolowanej próby jego działania (sztuczna choroba polekowa). Odpowiedniość (podobieństwo) obrazu choroby naturalnej i konstytucji chorego z jednej strony, a obrazu środka leczniczego z drugiej strony, są bezwzględnym warunkiem skutecznego leczenia homeopatycznego.

Zasady homeopatii:

Oprócz wspomnianej naczelnej zasady podobieństwa w homeopatii istnieją trzy dodatkowe zasady. Zostały one również sformułowane i sprawdzone przez doktora Hahnemanna, były też wielokrotnie potwierdzane przez jego następców:

I. Unum remedium
Pierwsza z nich to zasada jednego środka leczniczego.
Mówi ona, że w danym czasie można stosować tylko jeden prosty, pojedynczy środek leczniczy dobrany zgodnie z nadrzędną zasadą podobieństwa.

II. Dosis minissima
Druga zasada, to zasada najmniejszej dawki. Zaleca ona podawanie najmniejszej skutecznej dawki środka leczniczego zdolnej doprowadzić do wyleczenia. I tylko wtedy, gdy po podaniu takiej dawki nastąpi wyzdrowienie, środek ten może zostać nazwanym w myśl nauki homeopatii, lekiem homeopatycznym, czyli podobnym w odniesieniu do danego wyleczonego człowieka. Leki homeopatyczne jako takie, w oderwaniu od konkretnych chorych ludzi nie istnieją. Istnieją tylko środki lecznicze.

III. Dynamis
Trzecia i ostatnia zasada mówi o wzbudzeniu środka leczniczego, czyli jego potencji.
Swoisty dla homeopatii sposób sporządzania środków leczniczych pozwala zamienić nieczynną materię w jej czynny, energetyczny odpowiednik i uwolnić z niej moc leczniczą. Ta moc działa wprost na żywotność człowieka, czyli na mechanizmy samoregulacyjne doprowadzając szybko, łagodnie, skutecznie i trwale do wyleczenia i przywrócenia zdrowia.

Działanie leku homeopatycznego?

Lek homeopatyczny nie działa ilością zawartych w nim substancji chemicznych, tylko swoją siłą energetyczną, którą uzyskuje się przez potencjonowanie i dynamizację. Surowce do produkcji leków zaczerpnięte są "z natury ożywionej lub martwej". Stosowane dawki są dawkami podprogowymi, w związku, z czym substancje czasem nawet toksyczne tracą swe szkodliwe właściwości i nabierają "sił leczniczych". Im mniejsza dawka leku (odgrywa tu dużą rolę oczywiście odpowiedni sposób jego przyrządzania), im większe rozcieńczenie, czy też roztarcie, tym środek homeopatyczny działa mocniej i skuteczniej. Dzieje się to według tzw. prawa biologicznego Arndta-Schulza, które mówi, że słabe bodźce pobudzają czynności życiowe organizmu, średnie przyśpieszają, silniejsze hamują a najsilniejsze znoszą. Bardzo mała dawka leku (podprogowa) stosowana w homeopatii nie pozwala na kumulację leku w organizmie, co z kolei niweluje działanie uboczne.
Terapeutyczne stosowanie silnie działających substancji w bardzo małych ilościach i stężeniach jest racjonalne.

Zakłada się, że leki homeopatyczne być może są kluczem do podstawowego metabolizmu organizmu. Prawdopodobnie harmonizują reakcje immunologiczne lub usuwają przeszkody istniejące w głównych mechanizmach kontrolujących czynność ciała przywracając mu równowagę. Leki homeopatyczne prawdopodobnie ingerują w struktury wpływające na odporność organizmu, działając na reakcje biochemiczne i metaboliczne na poziomie wewnątrzkomórkowym.

Zalety leków homeopatycznych:

• leczą przyczyny a nie tylko objawy choroby
• mobilizują i wzmacniają naturalne siły odpornościowe organizmu
• nie powodują szkodliwych działań ubocznych, co często towarzyszy lekom tradycyjnym
• nie wywołują niepożądanych reakcji z innymi lekami, kiedy stosujemy je jako leki wspomagające leczenie
• nie stwarzają niebezpieczeństwa przedawkowania, ponieważ leki te nie działają ilością substancji leczniczej, można je stosować przez długi okres czasu
• są dobrze tolerowane
• mogą być stosowane przez kobiety w ciąży i małe dzieci.
• mogą ich używać kierowcy
• szybko, łagodnie i trwale przywracają zdrowie

Koncepcja choroby w ujęciu homeopatów:

W ujęciu twórcy homeopatii choroba to coś, czego człowiek nie widzi, a wręcz nie jest w stanie zobaczyć. To co obserwujemy, to zewnętrzne objawy toczącego się procesu chorobowego, wywołane zaburzeniami mechanizmów samoregulacji. Jednak samo jądro procesu chorobowego pozostaje ukryte.
Sprowadzenie choroby na poziom molekularny, zaangażowanie dostępnej wiedzy z mikrobiologii, biologii komórki, etc. nie wyjaśnia nam np. dlaczego ten sam wirus manifestuje swoją obecność w tak różny sposób u różnych ludzi. W dużym uproszczeniu można stwierdzić, że wszystko co obserwujemy, to reakcja organizmu na zaburzenie równowagi. Wierząc, że nasz system regulacyjny „wie co należy robić'', aby doprowadzić organizm do stanu równowagi, podajemy środek, który popycha go w tym samym ,,kierunku''. Objawy choroby można zaobserwować jednocześnie na kilku poziomach, począwszy od zmian miejscowych, poprzez reakcje ogólne organizmu (np. gorączka), do psychicznych włącznie. Wszystkie te objawy, o ile mają związek z toczącym się procesem chorobowym, są istotne i powinny być brane pod uwagę.

Jak powstają leki homeopatyczne?

W homeopatii stosuje się surowce naturalne, głównie roślinne, następnie mineralne i pochodzenia zwierzęcego. Typowa procedura otrzymywania leku wygląda następująco:
zalanie odpowiednio dobranego surowca roztworem alkoholu i pozostawienie na przeciąg od kilkunastu godzin do kilku dni; przesączanie celem uzyskania tzw. pranalewki, wykonywanie rozcieńczeń - mieszanie jest tu zastąpione energicznym wstrząsaniem . Sporządzanie kolejnych rozcieńczeń zwane jest fachowo potencjonowaniem. Surowce nierozpuszczalne uciera się z cukrem mlekowym i kolejne rozcierki (trituatio) sporządzane są podobnie jak potencje.

Potencjonowanie środków homeopatycznych nie wynika z jakiejś metafizycznej teorii. Jest konsekwencją używania w leczeniu substancji trujących. Przy próbach z chininą, Hahnemann zażywał dziennie przecież ponad 15 g tej substancji. Przy pierwszych próbach leczenia też używał sporych ilości opracowanych przez siebie środków. Próba odtrucia tą metodą drukarza, zatrutego związkami ołowiu nieomal skończyła się tragicznie. Jedynym sposobem było rozcieńczenie. I tu Hahnemann odkrył, że niektóre substancje przy rozcieńczaniu wcale nie tracą swoich właściwości, a wręcz wydają się na nich zyskiwać. Stąd pojawiło się określenie potencjonowanie. Ponieważ poszczególne rozcieńczenia przygotowywał przez energiczne wstrząśnięcia roztworem, zostało to przyjęte za normę przy sporządzaniu kolejnych potencji.
Tak, więc potencjonowanie pojawiło się w homeopatii jako konsekwencja eksperymentu, a nie efekt spekulacji. Cała homeopatia opiera się na doświadczeniu - było to mocno podkreślane przez jej twórcę.

Homeopatyczne badanie leku:

Jest to wprowadzona przez Hahnemanna i stosowana do dzisiaj metoda sprawdzania działania pojedynczych leków homeopatycznych. Polega na podawaniu leku homeopatycznego zdrowym ochotnikom. Leki homeopatyczne przyjmowane odpowiednio często i długo wywołują próbę lekową, czyli wystąpienie objawów charakterystycznych dla danego leku. Praktycznie każdy sam na sobie może wykonać taką próbę lekową z pojedynczym lekiem homeopatycznym. Jednak w związku z możliwością przestrojenia stanu organizmu i wystąpienia pogorszeń (delikatniejszych niż przy lekach chemicznych) należy prowadzić ją na własną odpowiedzialność, a najlepiej pod kontrolą lekarza homeopaty. Badanie takie może być prowadzone również w ramach podwójnie ślepej próby (tak, że ani ochotnik, ani badający nie wwiedzą, jakilek jest badany). W trakcie badania zapisywane są obserwacje badanych. Zbiory takich obserwacji określane jako Materia Medica służą później przypisywaniu poszczególnych leków konkretnym pacjentom.

Pogorszenie homeopatyczne:

Jest to pogorszenie dolegliwości obserwowane często po podaniu pojedynczych, dobrze dobranych leków homeopatycznych. Nawracanie i przemijanie dawnych lub aktualnych dolegliwości jest istotą leczenia homeopatycznego!!! (zawiera się w nazwie homeopatia).
Z tego też powodu nieprawidłowe jest porównywanie leku homeopatycznego do placebo – należałoby go raczej porównać z nocebo. (Chyba wszyscy znamy efekt placebo -łac. Zadowolę, czyli pożądaną reakcję organizmu na dany lek nie mający jej wywoływać. Przypuszcza się, że efekt ten ma źródło w podświadomym pozytywnym nastawieniu pacjenta do lekarza i jego metod leczniczych, ale także w tak zdawałoby się mało istotnej kwestii jak nazwa, kolor i kształt tabletki. Sądzono, że efekt placebo może być albo pozytywny, albo nie ma go wcale. Natomiast negatywne nastawienie pacjenta do leczenia jak i wygląd tabletek mogą wywoływać niepożądane efekty, czyli nocebo - łac. będę szkodzić). Reakcja ta występuje również u małych dzieci nieświadomych przyjęcia leku i może obejmować zarówno sferę fizyczną jak i psychiczną. Nierozwiązany jak do tej pory metodologiczny problem takich doniesień polega na subiektywnej formie relacji osób poddanych leczeniu oraz na zróżnicowaniu rodzajów pogorszenia nie tylko w zależności od leku, ale przede wszystkim w głównej mierze od historii chorobowej pacjenta (u dwóch różnych pacjentów ten sam lek może wywołać różne pogorszenia, trudne do statystycznego ujęcia).

Kontrowersje wokół leków homeopatycznych:

Potocznie uważa się, że leki homeopatyczne na pewno nie szkodzą, i istnieją nawet dane statystyczne zdające się potwierdzać, że istotnie dają one pewien efekt leczniczy, aczkolwiek większość autorytetów medycznych uważa, że tak naprawdę jest za to odpowiedzialny zwykły efekt placebo. Ciekawy jest w tym kontekście fakt, że pacjenci często w pierwszej fazie leczenia zgłaszają pogorszenie dolegliwości, a nie ich poprawę ( patrz: pogorszenie homeopatyczne).

Leki homeopatyczne zawierają tak mało cząsteczek aktywnej leczniczo substancji, że z całą pewnością nie może ona w żaden sposób wpływać na jakiekolwiek procesy chemiczne zachodzące w organizmie. Z drugiej strony - zasadą działania leków homeopatycznych jest to, że oddziałują nie fizycznie ani chemicznie (biochemicznie) tylko w bliżej nieokreślony "energetyczny" sposób. Przygotowywane są jako rozcierki rozmaitych substancji martwych (np. minerały, metale) i żywych (np. części roślin, zwierząt) i nie tylko, że są rozcieńczane, ale i potencjonowane - za pomocą wstrząsania pojemnika, w którym się znajdują. Uważa się, że własności potencjonowanych substancji w jakiś nieznany dotąd nauce sposób przechodzą do tzw. pamięci nośnika, jakim jest roztwór wody i alkoholu. Dopiero ten roztwór (a właściwie z naukowego punktu widzenia czysta woda lub alkohol) jest używany jako lekarstwo - bezpośrednio w formie kropel lub po naniesieniu ich na podłoże, jakim są np. kuleczki z cukru.