Co to jest Aloes?
Aloes to duża
doniczkowa roślina ozdobna, należąca do gatunku
sukulentów, nazwa gatunkowa to
Aloes drzewiasty (aloe arborescens). Roślina ta pochodzi z tropikalnych rejonów Madagaskaru. Podobna jest nieco do agawy - różni się od niej mniejszym wzrostem i węższymi liśćmi. Niektóre z aloesów tworzą
rozetę liściową tylko w młodości, później zaś rozrastają się krzewiasto. Liście, mięsiste z drobnymi kolcami, mają cenne właściwości lecznicze, zawierają bowiem substancje, które działają bakteriobójczo.
Aloes osiągająca w uprawie szklarniowej wysokość 1 m. W stanie naturalnym może mieć nawet 3-5 m.
Substancje aktywne w aloesie:
Aloes zawiera wiele
cennych aktywnych substancji, które korzystnie oddziałują na organizm. W soku znajdują się takie
antrazwiązki jak: aloina (c-glikozyd), aloemodyna (wolny aglikon), inne pochodne antronu, aloenina (glukozydowa pochodna chromonu), polisacharydy, glokoproteiny (lektyny), pierwiastki śladowe, kwasy organiczne, wolne aminokwasy i żywice. Substancje te wykorzystuje się do produkcji preparatów, które są stosowane w różnych schorzeniach.
Zastosowanie aloesu:
Alona, czyli przetworzony sproszkowany sok z niektórych gatunków aloesu, jest używana w zaburzeniach jelitowo-żołądkowych. Stanowi silny środek przeczyszczający. W większych dawkach powoduje przekrwienie jelita grubego, a także przekrwienie narządów miednicy mniejszej, co może doprowadzić nawet do poronienia.
Sok i maści z aloesu są skuteczne w uszkodzeniach skóry i owrzodzeniach kończyn, gdyż przyspieszają gojenie się otwartych ran i oparzeń.
Aloesowe preparaty wykorzystuje się jako
składniki leków biostymulujących podnoszących odporność organizmu, w przewlekłych stanach zapalnych dróg oddechowych, w obniżonej odporności spowodowanej długotrwałą chorobą.
Podawanie ich chorym z przewlekłą białaczką limfatyczną (w której dochodzi do osłabienia procesów odpornościowych) wywołuje znaczny wzrost liczby limfocytów. Preparaty te okazują się także skuteczne w leczeniu chorób alergicznych.
Jak hodować aloes w domu:
Ponieważ aloes należy do sukulentów, należy mu zapewnić stanowisko słoneczne i ciepłe. Roślina nie lubi przeciągów.
Podlewamy obficie tylko w czasie wzrostu, czyli od maja do października, w okresie spoczynku ograniczamy podlewanie. Aloes nigdy nie powinien być podlewany z góry, ponieważ woda zostawia plamy na liściach.
Nawozimy wiosną i latem, raz na dwa tygodnie, płynnymi nawozami przeznaczonymi dla kaktusów i sukulentów.
Przesadzamy tylko wtedy, gdy roślina się rozrosła i doniczka jest "za mała". Aloes najlepiej rośnie w żyznym i przewiewnym podłożu. Świetnie nadają się gotowe mieszanki torfowo - piaskowe. Surowcem leczniczym są liście aloesu drzewiastego ( Folium Aloë arborescens recens). Liście należy zbierać z roślin co najmniej trzyletnich. Podlewanie roślin należy przerwać na około 6 - 8 dni przed zbiorem w celu zwiększenia zawartości związków o działaniu immunostymulującym.
Badania nad aloesem:
Ze względu na cenne terapeutyczne zalety aloesu, uchodził on nawet za remedium, choć długo brakowało naukowych potwierdzeń jego działania. Tajemnica pozostawał też skład miąższu. Dopiero w latach osiemdziesiątych minionego stulecia aloes poddano gruntownym badaniom biochemicznym, toksykologicznym i farmakodynamicznym, które stały się punktem zwrotnym dla wykorzystania tej rośliny w medycynie i kosmetyce. Okazało się m.in., że liść aloesu pozbawiony skóry traci właściwości przeczyszczające i alergizujące, a objawia inne, przydatne w rozlicznych kuracjach. W toku badań laboratoryjnych i klinicznych potwierdzono m. in.
działanie bakteriostatyczne, grzybobójcze, antywirusowe, biostymulujące, antyrodnikowe, regenerujące i ochronne aloesu.
Powinowactwo aloesu i ludzkiej skóry:
Miąższ aloesu działa na skórę wszechstronnie, i co najważniejsze, w zgodzie z jego biologiczną naturą. Przez medycynę ludową był on uważany za skuteczny lek przeciw oparzeniom. Nowoczesne badania potwierdziły ten fakt, ale znacznie rozszerzyły wskazania. Szerokie badanie dermatologiczne i histopatologiczne wykazały, że aloes charakteryzuje się
szczególnym powinowactwem do ludzkiej skóry. Wnika w nią głęboko i wielokrotnie szybciej niż woda. Ma pH 5,2-5,6, czyli takie, jakie powinna mieć zdrowa skóra. Ten odczyn, jak i substancje czynne zawarte w miąższu aloesu hamują namnażanie się bakterii, wirusów i grzybów. Stwierdzono też ponad wszelką wątpliwość, że aloes łagodzi stany zapalne i towarzyszący im ból. Najlepsze efekty uzyskuje się, łącząc działanie aloesu i anty-bakteryjnych farmaceutyków. Obserwacje kliniczne potwierdziły, że stosowanie preparatów aloesowych przyspiesza regenerację skóry, a co za tym idzie gojenie się ran i owrzodzeń. Składniki miąższu aloesowego przyspieszają i usprawniają zarówno proces ziarninowania, jak i naskórkowania, wpływając bezpośrednio na podziały komórkowe.
Bibliografia:
Wykorzystano fragmenty artykułu Barbary Michalik, Żyjmy dłużej, 1 / 2000.
Twoja wyszukiwarka 